Güneşin Parlattığı

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların ve taşların arasından… Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına.

Renk cümbüşüne dönüyor ortalık.
Her yer pür neşe, umut, mutluluk!

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını… Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürüşünü ve kaynağından parlakmışçasına geri yansıtışını.

Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun da yüzünü her daim sevgiye dönmesi, sevgiyle parlaması ve beslendikçe besleyebilmesi gibi…

Tevekkelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak ve kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.
Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye… Bu çiçek için de, insan için de böyle.

#sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Ve birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigiVe birden ışık sızıyor gölgelerden içeri; dalların, yaprakların, gövdelerin ve taşların arasından... Bunca zaman gölgede kalmış ne varsa parlıyor şimdi olanca ihtişamıyla. Renklerin en güzeli ortaya çıkıyor güneş değer değmez varlığına. Renk cümbüşüne dönüyor ortalık. Her yer pür neşe, umut, mutluluk! Baştan aşağı şaşkınlık kesiliyor gören gölge ile ışığın dansını... Varlıkların, ışığı içlerine saklayıp kendi renklerine dönüştürdüğünü ve nasıl da kaynağından parlakmışçasına geri yansıttığını. Güneşle birlikte parladığını... Güneş; sevgiyle yanan bir alev topu sanki. Her sabah yüzünü ona dönüyor her çiçek, her yaprak. Ona doğru büyüyor her filiz. Ondan besleniyor ve onunla ışıldıyor. Ondan aldığını, onunla beslenene veriyor. Çocuk gibi, insan gibi.. Çocuğun yüzünü her daim sevgiye dönmesi, o oldukça parlaması ve beslendikçe beslemesi gibi... Tevekelli değil, ışığı, sevgiyi görmeyen yerde tek ot, tek can bitmemesi. Yaşam uyanırken ne olursa olsun güneşin doğacağına, sevileceğine güveniyor sanki. Yaşamak için, renklerini, kendini ortaya koymak için koşulsuzca sevilmeye, ne olursa olsun sevildiğini bilmeye ihtiyaç duyan bizler gibi.  Yetiveriyor gölgelerin arasından sızan bir iplik ışık, renklerimizi giyinmeye... Bu çiçek için de, insan için de böyle.  #sevgininisiltisi #sevmeninparlattigi

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s