Sabahları

Küçücüktü. Sabahları uyanınca hemen koynuma girer, bana iyice sokulur, sarılır ve sessizce beklerdi. Yüzümü sever, uyandırmak ister ama nezaketinden sanki pek yeltenmez ama beklerdi. Gözlerimi açınca ben de ona sarılırdım hemen. Öper, koklar sevmelere doyamazdım. Meyve isimleri takardım ona her öpücükte, kikir kikir kikirder ve en çok çileğim olmayı severdi. Bir de çilek kokmayı burnuma ben saçlarından çektikçe nefesimi içeri. Boncuk boncuk bakardık birbirimize bazen ve konuşmazdık. Öylece yatardık karnımız acıkana dek.  Şimdi iyiden iyiye büyüyor ama bazı şeyler hiç değişmiyor. Sabah sırnaşması bunlardan biri. Ve aslında iyi ki... Ama istisnasız her seferinde şaşırıyorum bu yakınlığa. Tanıdık gelmiyor hiç böylesi bana. Nasıl, diyorum...İki insan nasıl bu kadar yakın olabilir birbirine? Nasıl böyle sevebilir? Nasıl sarılmayı böyle özleyebilir geceden sabaha.  Sabah yaşanan o anlar öyle önemli ki onun için; eğer hasbelkader acelemiz varsa ve kaktıysak uyanır uyanmaz, beni yakaladığı ilk anda gelip sarılıyor da koluma

Küçücüktü. Sabahları uyanınca hemen koynuma girer, bana iyice sokulur ve sarılırdı. Yüzümü sever, uyandırmak ister ama nezaketinden sanki pek yeltenmez ama beklerdi.
Gözlerimi açınca ben de ona sarılırdım hemen. Öper, koklar sevmelere doyamazdım. Meyve isimleri takardım ona her öpücükte, kikir kikir kikirder ve en çok çileğim olmayı severdi. Bir de çilek kokmayı burnuma ben saçlarından çektikçe nefesimi içeri.
Boncuk boncuk bakardık birbirimize bazen ve konuşmazdık. Öylece yatardık karnımız acıkana dek.
Şimdi iyiden iyiye büyüyor ama bazı şeyler hiç değişmiyor. Sabah sırnaşması bunlardan biri. Ve aslında iyi ki… Ama istisnasız her seferinde şaşırıyorum bu yakınlığa. Tanıdık gelmiyor hiç böylesi bana. Nasıl, diyorum…İki insan nasıl bu kadar yakın olabilir birbirine? Nasıl böyle sevebilir? Nasıl sarılmayı böyle özleyebilir geceden sabaha.
Sabah yaşanan o anlar öyle önemli ki onun için; eğer hasbelkader acelemiz varsa ve kaktıysak uyanır uyanmaz, beni yakaladığı ilk anda gelip sarılıyor da koluma “Sırnaşmaya gidelim mi anne? Gidelim de sen biraz sev beni..” diye yapışıyor yakama. Kucakladığım gibi götürüyorum onu odaya.

Bir kere gözlerime baka baka hayatta en sevdiğim şey dedi senin beni böyle sevişin. Tam öyle demedi de, ben işte öyle dediğini bildim… Ne tuhaf şey böyle sevmek.
Ve de ne güzel..
Değişecek yakındır, hissediyorum.
O değiştikçe, ihtiyacınca başka başka sevmelere de hazırlanıyorum.
Yine de bir umut böyle, bu yakınlıkta kalıverse keşke diyorum. Kalıverir mi sahi? Bilmiyorum.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s