ÇOCUĞUMUZA YARDIM ETMEK

Çocuğumuz yardım istediğinde durumu hemen çözmek yerine kendimize de zaman tanımak için;

‘Hımm, bakalım nasıl yapabiliriz’ diyerek yanına oturmanız ve ona durumu tarif etmeniz yeterlidir.

‘Evet, o ipin ucu buraya sıkışmış görünüyor, nasıl çıkarabilirsin? Hımm parmaklarını araya sokarak çıkarmayı deniyorsun. Olmadı. Yeniden denemek ister misin? Hımm yine olmadı. (Ağlıyor ve sizin yapmanızı istiyor) Çıkaramadın. Anlıyorum. Belki şu taraftan sertçe çekmeyi deneyebilirsin? (Deniyor). İşte oldu. Vazgeçmedin, yeni yollar denedin ve çıkardın.’

‘Sertçe çektin ama olmadı. Bu seni üzmüş görünüyor. (Ağlıyor). Seni anlıyorum. Yanındayım. (Sakinleşince) belki daha sonra yeniden denemek istersin. Belki başka bir yol bulabilirsin. ’

Bu yaklaşım onu hayata ve zorluklara hazırlayacaktır.

Gerçekten yapamayacağı şeyler için de (çok yukardaki bir şeye uzanmak gibi) denemesine izin verebilir, neden başaramadığını anlatabilir, seçenek sunabilirsiniz.
‘Benim kitaplarıma uzanmak istedin, evet deniyorsun. Parmak uçlarında yükseldin, hoop. Uzanamadın. Sanırım boyun henüz kısa. Belki daha sonra oraya uzanmak için bir yol bulabilirsin.’ (Tabure bulmak ve getirmek gibi)
‘Suya uzanmak istedin ama yetişemedin. Evet ben sana yardım edebilirim. Al bakalım.’ ‘Hımm, oraya tırmanamadın, belki daha alçak bir yer seçebilirsin ya da daha sonra yeniden deneyebilirsin.’ ‘Burada tırmanabileceğin başka bir yer var mı?’

Tırmanması, inmesi bize imkansız görünen yerler için yapamazsın deyip yardım etmektense ‘deneyebilirsin, buradayım, düşmene izin vermem’
‘Hımm buradan indirmem için yardım istiyorsun, bunu kendin yapman daha güvenli, tam arkandayım, düşmene izin vermem’ diyerek teşvik etmemiz, güven vermemiz aslında tek ihtiyaçlarıdır.

Bu noktadan sonra bizim durumu çözüp çözmememiz, yardım istenen konunun ihtiyaç olup olmamasına bağlıdır. Çözmemiz gereken bir sorun var ise (giyinmek gibi örneğin), durumu çözmeye minimum yardım ile başlamak her zaman daha çok şey öğrenenmelerine yardımcı olacaktır.

Bunu yaparken dikkat etmemiz gereken tek şey, başarmasını beklememek, kendin yapmalısın/yapabilirsin diye zorlamamak ve ona kendi beklentimizi aşılamamaktır. Sadece durumu tarif etmek, onun kendi sürecinin farkına varmasını sağlayacaktır. Yapamadığında sinirlenmemiz ve gerilmemiz çoğumuza başaramama, hata yapma kaygısı aşılayacaktır. Böyle hissettiğimizde yapsa da yapamasa da öğreniyor olduğunu hatırlamak sakinleşmemize yardımcı olacaktır.

Çocuğumuzun sorunlarını hemen çözme arzumuz; onun yapamayacağına olan inancımızdan, ağladığında hissettiğimiz çaresizlikten veya onun zorlanmasını istemememizden kaynaklanıyor olabilir. Belki biz zorluklar karşısında kendimizi kötü hissediyoruzdur ve çocuğumuz da böyle hissedecek diye endişeliyizdir. Bu hislerin farkında olarak yaklaşır ve hemen sorunu çözmeden önce, durumu tanımlayarak kendimize sakinleşmek ve düşünmek için zaman verirsek (hımm, yardım istiyorsun. Bakalım nasıl yardımcı olabilirim. İp sıkışmış görünüyor) ona gerçekten yardımcı olabiliriz.

Bu şekilde yaklaştığımızda çoğu zaman durumu çözebilmek için sadece yanlarında olmamıza ihtiyaçları olduğunu göreceksiniz. Yapamadıkları şeyleri kabul etttiklerini, sınırlarını zorladıklarını, kimi zaman ara verdiklerini ve sonra yeniden denediklerini. Başaramamaktan kaygı duymadan süreçte öğrendiklerini ve ufak hayal kırıklıkları ile başa çıkmayı öğrendiklerini keşfedeceksiniz.

Çocuğunuzun aç, uykusuz ve çok gergin olduğu durumlarda hayal kırıklığı ile baş etmekte zorlanabilir. Bu durumda da ‘şimdi karnın aç/uykulusun, ben karnım çok aç iken iyi düşünemem/uykuluyken denge problemi yaşarım. Sen de böyle hissediyor olmalısın. Önce bir şeyler yiyelim, sonra yeniden deneyelim. Şimdi seni oradan indireceğim’ şeklinde yaklaşabilirsiniz.

Sürece saygı duymak ve yardım etmeye davranmadan önce talep etmesini beklemek, talep yoksa sadece izlemek çocuğumuzun kendini tanımasındaki, sınırlarını keşfetmesindeki anahtardır. Bir düşünün, bir şey öğrenmeye çalışırken siz talep etmeden size sürekli yardım edilse; örneğin siz taşıyabilecekken biri sürekli sizin elinizden alsa ne hissedersiniz? Biz kendimizi tanırız ama çocuklar tanıma aşamasındadırlar.. bir süre sonra yapamayacaklarına inanırlar. ‘Bu masadır’ dediğimizde inanıyorlar, yapabildin diyoruz inanıyorlar, yapamazsın mesajını verdiğimizde neden inanmasınlar?

Sevgiler.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s