EV YOĞURDU PROBİYOTİK MİDİR?

Bir süredir fermentasyon ile ilgili çok beslendiğim bir grupta merakla izlediğim bir tartışma vardı probiyotik şase üreticilerinden birinin de dahil olduğu: “Standart” yoğurtta bulunan Streptococcus thermophilus ve Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus bakterilerinin insan bağırsağına tutunup tutunamadığı, mide ve oniki parmak bağırsağındaki asidik ortamda hayatta kalıp kalamadığı yani probiyotik olup olmadığı hakkında idi konu. Bu iki bakteri endüstriyel yoğurt üretiminde kullanılıyor, TSE standartlarında yoğurt tanımında yer alıyor ve geleneksel ev yoğurdunda da bulunuyor. Probiyotik şase üreticileri bu iki bakterinin probiyotik olmadığı yönünde görüş bildiriyorlar ve ürünlerini bu görüşle piyasaya sürüyorlardı. Jale Çam Çetintaş ‘ın yaptığı araştırma sonucu bulduğu güvenilir iki makale … Okumaya devam et EV YOĞURDU PROBİYOTİK MİDİR?

Vatan

Şehirde büyüdüm ben. Mekanla kurduğum ilişki daha çok eşya üzerindendi, hayatla kurduğum ilişki ise gelecek. Bir yer ile bağ kurmak, oradan öğrenmek, beslenmek, yaşam döngüsünü izlemek ve yavaşça uyumlanmak yeni yeni deneyimlediğim şeyler. Daha önceki yaşantımda mekanla kurduğum ilişkiyi yine bu kelimlerle anlatabilirim ama böyle değil; çünkü anlamlarım aynı değil. Doğa ile ilişkim de olmamıştı pek. Ne olduysa son beş yılda oldu. Ne öğrendiysem, kime dönüştüysem işte bu kadar zamanda… Henüz iki yıl önce araziye attığım ilk adımla dokunmaya, hissetmeye, izlemeye başladım mesela. Ayakkabılarımı çıkardım ve tenimle toprağı karıştırdım. Yabani otları burada tanıdım ve topladım. İlk defa bağ kurduğum, mevsimlerini … Okumaya devam et Vatan

Daha Hızlı ve Daha Çok

“Daha hızlı ve daha çok” dünyasında yaşıyoruz birkaç nesildir. Hızlanmaya çok daha önce başladı insan ama şimdi daha da hızlı ve daha da çok. Bunun hayatımızda öyle çok yansıması var ki, yaşam şeklimiz tümden ‘hızlı’ya doğru değişti; yetişmek ve yetiştirmek üzere yaşıyor gibiyiz. Durmaya, yakından bakmaya, dinlemeye, merak duymaya ve sindirmeye yer kalmıyor ‘kısıtlı’ zamanımızda. Bütün bunlar çocukların dünyasına, onlarla ilişkilerimize de belirgin biçimde yansıyor aslında. Kimimiz sistemin içinde ‘yeterince’ hızlı olamadığımızdan, kimimiz ise sistemin hızını yakaladığımız ve zaten bunun bir gereklilik olduğuna inandığımızdan; ‘geride’ kalacak çocuklara sahip olmaktan yana endişeli, gergin veya muzdarip hissediyoruz. Çocuklarımız da o hıza yetişsinler istiyoruz. Ne kadar … Okumaya devam et Daha Hızlı ve Daha Çok

EV

On bir gün boyunca dışarıdaydım. Kafamı ne zaman kaldırsam ağaç, yaprak ve süzülen ışık… Geceleri işte şu açıklıktan yüzüme ay değiyordu ve sonra yavaşça batıyor ve yerini baktıkça çoğalan yıldızlara bırakıyordu. Su sesiyle uyudum her gece gülümseyerek ve sabah cırcırlara uyandım. Terlediğimde ormanın içindeki derede serinledim, çocuğumu o suyla yıkadım. Suyundan içtim ve sarmaşık dallarından filiz topladım; beslendim. Akşam karanlığında toplaştık, uzun muhabbetler ettik. Ve ağırladık uğrayan dostları. Bütün bu yolculuk aynı zamanda umuttu da bana; benzer hayalleri olan insanlarla aynı yerde olmak on gün boyunca… Korkulardan, umuttan, yeşertmekten, hayallerden konuşmak yalnızlığımızı, yükümüzü aldı gitti. Hafifledik. Bu ormanda bir şey vardı… … Okumaya devam et EV

Onarmak

Bir haftadır Köyceğiz’deyiz. Asım her sabah kalkıp çadırımızı kurduğumuz ormanın kıyısındaki köy okuluna toprak mikrobiyolojisi öğrenmeye gidiyor. Bu konuyu toprağı, barındırdığı küçük canlıları seven, anlamaya çalışan, insanı üstün tutmayan ve bütün bildiklerimizin yanında bilemediklerimizin, bilemeyeceklerimizin de olduğunun, doğanın, evrenin insan bilgisinden ibaret olmadığının farkında olan birinden öğreniyor olmak büyük şans. Asım öğrendiklerini anlattıkça mutlu oluyorum. Fermentasyon, toprak florası, insanın hem içini hem dışını kaplayan beden florası ve bütün varlıkları kaplayan mikrobiyolojik canlılar üzerine çalışıp, düşünürken de böyle mutlu hissetmiştim. Ve hayret etmiştim. Evren baktığımız yer/ölçek küçüldükçe büyüyor, büyüdükçe de genişliyor… Biz bedenimizin sınırlı algısıyla anlamaya çalışırken dünyayı, göremediğimiz minicik mesafelerde … Okumaya devam et Onarmak

Tilki Uykusu

Ne zaman çadır kursak ilk gece uykum hafif oluyor. Hele ki ilk defa orada kalıyorsam. Gece gözlerim kapanıyor, bedenim dinlenme halinde oluyor ama bütün sesleri duyuyorum uykumda. Bir baykuş ötüşü, iki köpek havlayışı, birkaç yaprak düşüşü, kurbağa ve çekirgelerin şarkılarıyla, ot hışırtısı gece boyu çalınır birden bire keskinleşen kulağıma. O vakit bir kızılderili çadırında yavrusuyla uyuyan Kızıl Tüy’e dönüşürüm ve emin olurum; ormanın evimiz olduğu toplayıcı zamanların izleri var bedenimde hala. Kaldığım yeri tanıdıkça ancak uykum derinleşiyor ve artık sadece yabancı seslere uyanıyorum. Dokunarak, koklayarak, duyarak kendimi güvende hissettikçe keşfettiğim alan genişliyor ve orayı ev gibi benimsiyor, rahatlıyorum. Yaşam koşulları … Okumaya devam et Tilki Uykusu

Saydam

Uyaranlar azalıp, akışa teslim olduğunda berraklaşıyor insan zihni ve kalbi galiba. Rahatsızlıkları, sıkıntıları öyle görünür oluyor ki; karmaşanın ve hızın içindeyken hep teyakkuz halinde olduğunu ama nedenlerini anlayamadığını, nereden ne geldiğini bilemediğinden gergin, savunmada ve tepkisel olduğunu görüyorsun. Akışta, yavaşlıkta, dinlemede, kabulde ise tek tek fark ediyorsun kolaylıkla akmadığını herhangi bir anın. İlişki kurarken zorlandığın ne ise görünür oluyor gözüne. İçindeki tıkanıklığı hissediyorsun. Bugün su ile ilişkimi hissettim. Zorlandığımı. Dibini göremediğimde veya zeminine basıp dibindeki canlılara temas ettiğimde hissettiğim korkuyu büyük oranda aşmakla beraber, gerginliğimi hissettim ve davranışlarıma, duygularıma, günüme nasıl yansıdığını gözlemledim. Suyun temizliği ile ilgili derin ancak tecrübeye, … Okumaya devam et Saydam

Ev işlerinin bitmeyen derdi

Bir gün geldi patlayacak gibi oldum cidden, öyle istemiyordum ki evi temizlemeyi burnumdan soluyordum resmen. Uzun bir seyahatten dönmüştüm ve evin hali yıldırmıştı baştan. Sadece zor değil, zul geliyordu. Nereden başlasam nasıl yapsam diye düşünerek geçirdim bir iki günü daha. Asım arazide evimizin temelinde çalışıyordu tüm gün, benim dizimdeki yırtık inşaat işine müsaade etmiyordu. Dolayısıyla evle ilgili işlerde yalnızdım bir süre ama boğucu bir zorunluluk hissi ile yapmak zorunda olduğumu düşündüğüm çoğu şeye karşı hissettiğim direnç kızdırıyor, dolduruyordu beni. “Ev işi” kavramıyla kurduğum ilişki çok ama çok zorluyordu. Kafamın içinden bir sürü düşünce geçiyordu, kimisinin benim hikayemde yeri bile yoktu ama … Okumaya devam et Ev işlerinin bitmeyen derdi

Bitki Zekası

Bir canlıyı ancak insana benzer davranıyor ise “akıllı ve gelişmiş” sayıyoruz. Tuhaf olanı bir canlı akıllı ve gelişmiş değilse bize göre, o vakit onu ve yaşamını o kadar da önemsemiyoruz. “Bir ve bütün” olduğumuza körleşiyoruz sanki. İnsan merkezli bu bakışı sarsıldığında bambaşka bir dünyanın kapısı aralanıyor aslında. Her şeye yaklaşımı değişiyor insanın. Tercihleri, yaşam biçimi ve soruları da. En önemlisi kurduğu ilişkiler değişiyor ve çoğalıyor herkes ve her şeyle. Kendiyle bile. Daha sonra öyle bilimsel bir kanıta gerek olmadığını fark ediyorsunuz herhangi bir canlının “canlılığının, biricikliğinin”, bir de evrendeki muhteşem, değerli ve önemli yerinin. Öyle bi’ değişik kafalar yani ❤️ … Okumaya devam et Bitki Zekası